TAHAMMÜLSÜZLÜK DEĞİL BİRAZCIK HOŞGÖRÜ OLSA.. (06.11.2019)


Bu makale 2019-11-06 12:30:51 eklenmiş ve 95 kez görüntülenmiştir.
Zikri Evner

 

Beni bilenler bilir, zaruret hasıl olduğunda aslında pek sevmesem de bu tür tekrarlara sıkça yer veriyorum. Bugünkü yazımın başlığı aslında birazdan sizlere anlatacağım Bektaşi fıkrasına uygun olması nedeniyle “Öteki taraftan bu tarafa!” Şeklinde olabilirdi. Ancak yazımın içeriği ‘tahammülsüzlük’ ve ‘hoşgörü’ üzerine kurulu olduğundan “Tahammülsüzlük değil birazcık hoşgörü olsa..” Başlığı daha uygun buldum. Şimdi epeyce ibretlik mesajlar içeren ve dolayısıyla kıssadan hisse kapılacak Bektaşi fıkrasını sizlere anlatmaya başlıyorum; Baba erenler bir Ramazan günü evde arkadaşıyla içki içerken basılmış, zaptiyeler bunları kaptıkları gibi çıkarmışlar Kadı’nın huzuruna, yani bugünkü yargıcın karşısına. Kadı, “Bre zındık” demiş, “sen nasıl olur ki, herkesin oruçlu olduğu bir zamanda sakalından bile utanmadan böyle içki içmeye cüret edersin?” Bektaşi yutkunmuş; “Aman Kadı efendi demiş ben gayrı Müslim bir adamım, bizde böyle bir yasak da yoktur, orucun farzı da. O zaman neden oruç tutayım, neden utanayım!” Kadı şaşırmış, diyecek bir şey bulamamış, “peki salın bu adamı” demiş, ister istemez. Sonra dönmüş korkmuş durumdaki ‘süt dökmüş kedi gibi’ duran öteki kişiye basmış cezayı. Adeta hırsını ondan çıkarmış. Adamcağız olanlardan şaşkın, başına gelenlerden perişan bakınırken Bektaşi bu sefer dönmüş Kadıya; “Ey muhterem Kadı efendi!” demiş ve şöyle devam etmiş; “Peki şimdi ben bu mübarek ramazan gününün hatırına hidayete erip Müslüman olsam, şu arkadaşımın cezasını affeder misin?” Kadı efendi iyice şaşırmış, afallamış. Reddetse günaha gireceğinden endişeli, kabul ederse göz göre göre içkici adamı salacak, ama “bir adamı dine kazandırmanın sevabı her halde daha büyük olmalı” diye düşünmüş ve cezasını affedip onu da salmış. Mahkemeden çıkınca, kapı önünde adam hiddetle sormuş Bektaşi’ye; “Yahu baba erenler pes vallahi, sende hakikaten iman falan yok, bir öyle bir böyle söylüyorsun maşallah. Şaştım kaldım bu işe!” demiş. Bektaşi, “sus artık!” demiş ve eklemiş, “Bak, bu gün önce gayrı Müslim oldum, kendimi kurtardım, sonra Müslüman oldum, seni kurtardım daha ne istiyorsun?”

Acaba siz ne dersiniz, siz olsanız bu Bektaşi fıkrasından nasıl bir kıssadan bir hisse çıkarırdınız?.

 Doğruları söylemek için ‘bir ara’ veya ‘bazen’ öteki tarafa geçip oradan mı yapmalıyız, eleştirilerimizi diye hiç düşündünüz mü? Elbette bu Bektaşi fıkrasını durduk yere anlatmadım. Baştan dedim ya kıssadan hisselik bir mesaj çıkartmak gerekiyor, o Bektaşi fıkrasından. Nasıl bir mesaj çıkaracağınız tamamen size kalmış, elbette. Ben işin orasına karışmam. Ama ben konuyu şuraya şöyle bağlamak istiyorum. Bir süreden beri ülkenin ‘siyaset gündemi’ eleştirilere tahammülsüzlük üzerine adeta kilitlenmiş durumda. Elbette bu durum daha önce defalarca yazılarımda ifade ettiğim gibi, yaşadığımız toplumdaki kutuplaşmanın eseridir. Eğer, eleştiriye tahammülsüzlük yerine birazcık hoşgörü olsa yapılan eleştirileri muhatapları içine sindirip uyarıları kabul edip dikkate alsalar, hatta ders çıkarsalar, inanın başta siyaset kurumu olmak üzere toplum olarak hepiniz çok farklı bir noktada oluruz, en azından ‘kitlesel boyutta akıl tutulmasının aymazlık halini yaşıyor’ olmayız. Meseleyi daha iyi anlatmak amacıyla sizlere meslek yaşamımda yakın geçmişte yaşadığım bir anımı nakledeyim. 1989 yılında Doğruyol Partisi’nden Balıkesir Belediye Başkanı seçilen Sami Gökdeniz, 1994 yerel seçimlerinde de ikinci dönem için de yeniden Başkan seçilmeyi başarmıştı. Balıkesir’in iki dönem boyunca, yani 10 yıl süreyle Belediye Başkanlığı görevini yürüten Sami Gökdeniz,genç bir gazeteci olarak beni hep muhalif bellemiş, kendisinin karşısında onu sürekli eleştiren ‘öteki tarafın adamı’ olarak görmüştü. Yani Sami Bey beni 1989 ile 1999 arasındaki süreçte bir bakıma ötekileştirmişti. Oysa ona karşı özel bir muhalifliğim, yani karşıtlığım, hatta husumetim asla söz konusu olmamıştı. Ben sadece işimi yapıyor, eleştirmem gerekirse eleştiriyor, bazen de ‘biraz cimri davransam da’ övdüğüm hatta alkışladığım da oluyordu. Ancak Sami Gökdeniz, on yıl boyunca beni karşı tarafta görmekten asla vazgeçmedi. Ta ki 1999’da seçimleri kaybedip, oturduğu o makam koltuğundan inmek zorunda kalınca benimle ilgili gerçeği gördü ve iş işten geçmesine rağmen on yıldır anlamadığını, anlamak istemediğini anladı, en azından ben öyle sanıyorum. 1999’da yapılan seçimi kaybetmesinin hemen ardından görevi henüz Ziya Tan’a devretmeden önceki günlerde o zaman çalıştığım gazetenin ofisine veda ziyaretine geldiğinde yaklaşık bir buçuk saat süren özel bir sohbet gerçekleştirdik ve karşılıklı helalleştik. İzleyen yıllarda ise sıkça görüşmesek de gerçek anlamda iyi birer dost olduğumuzu düşünüyorum. Hala senede bir veya iki kez de olsa buluşup, oturup konuşuyoruz. Gerçi son üç, dört yıldır, ayaküstü kısa görüşmeleri saymaz isek, Sami Gökdeniz ile pek görüşme fırsatımız olmadı ama kalben dostluğumuzun halen sürdüğünü düşünüyorum. Demem o ki; Bir siyasetçi kendini ‘sırf eleştiriyor’ diye bir gazeteciyi muhalif, karşıt, hasım belliyor, onun işini yapmasını dolayısıyla ekmeğini kazanmasını bile çok görüyor, hatta engellemeye çalışıyorsa bu durum artık eleştiriye tahammülsüzlük şeklinde tanımlanacak boyutu aşmış düpedüz kindarlık duygularıyla şahsi husumet boyutuna ulaşmış, demektir. Allah esirgesin ama bir gazeteci için olduğu kadar bir siyasetçi için de asıl tehlikeli olan da budur!.

Daha düne kadar Büyükşehir Belediye Başkanlığı makamında oturan sonrada kendisini o makama oturtan kudretli irade(!) tarafından alaşağı edilerek koltuğundan indirilen ağlayarak makamına veda etmek zorunda bırakılan Ahmet Edip Uğur efendi de sizlere anlattıklarıma  'cuk' oturan tipik bir örnektir. Ancak daha sonra Balıkesir Büyükşehir Belediye başkanlığı makamına oturan Zekai Kafaoğlu'nu ise bu tür siyasetçilerden kesinlikle ayırmak gerektiğini düşünüyorum. Bu anlamda Zekai bey gerçekten bir istisna denilebilecek müstesna bir siyasetçiydi. Ama o da gitti bir şekilde(!) yerine son yapılan yerel seçimlerde aynı partiden Yücel Yılmaz geldi. Yücel Yılmaz ise kanaatim odur ki, kibir dağlarının ardında oturan ve bu durumundan epeyce memnun, mutlu olduğunu düşündüğüm bir siyasetçi profili çizmekte Ankara'nın dışında kimin ne söylediğine, ne düşündüğüne hiç kafa yormayan ve umursamayan bir belediye başkanı, dolayısıyla siyasetçidir. O nedenle Yücel Yılmaz ile ilgili önümüzdeki günlerde ayrıntılı bir analiz yapmak belki de boynumun borcu olmalıdır ama yeri ve zamanı geldiğinde elbette..

Yorumlar
Adınız :
E-Mail :
Başlık :
Yorumunuz :
Güvenlik :
Değiştir  
Toplam 0 yorum. Tüm yorumları okumak için tıklayın.
Diğer yazıları...
Köşe Yazarları
 ‹ 
 › 
Döviz Kurları
Arşiv Arama
- -

TRT Spor Haberler

Ayrıntılı Puandurumu Tablosu
Birlik Gazetesi
GÜNDEM
SPOR
SİYASET
EĞİTİM
DÜNYA
Balıkesir Web Tasarım